Resilientie is geen hardheid. Het is de elasticiteit van bamboe in de storm. Leer crises te gebruiken als katalysator voor groei.
aarom bezwijken sommige mensen onder tegenslagen, terwijl anderen er juist sterker uit tevoorschijn komen? Het geheim ligt niet in de afwezigheid van pijn, maar in het vermogen tot verwerking. De Japanners hebben daar een prachtige metafoor voor: Kintsugi. Wanneer een kostbare keramieken schaal breekt, wordt deze niet weggegooid. Deze wordt gerepareerd met gouden lak. De breuken blijven zichtbaar – maar juist zij maken het object uniek en waardevoller dan voorheen.
Resilientie is als een psychologisch immuunsysteem. We kunnen het trainen. Hier zijn de zeven mentale fundamenten waarop innerlijke kracht gebouwd is.
Geen naïef "alles komt goed", maar het diepe vertrouwen dat crises tijdelijk zijn en overwonnen kunnen worden.
Accepteren wat niet veranderd kan worden. Energie niet verspillen in het gevecht tegen de realiteit, maar gebruiken voor oplossingen.
Weg van de probleemfocus ("Waarom ik?"), op naar de handelingsfocus ("Wat is de volgende stap?").
Het vermogen om impulsieve gevoelens te beheersen en niet te worden weggespoeld door de vloedgolf van angst.
De slachtofferrol verlaten. Erkennen dat men altijd een keuze heeft – althans in de eigen reactie.
Sterke sociale relaties zijn het vangnet. Hulp accepteren is een teken van kracht, niet van zwakte.
Doelen en visies geven ons een reden om door te gaan. Het "waartoe" maakt het "hoe" draaglijk.
"De wereld breekt iedereen, en daarna zijn velen sterker op de gebroken plaatsen." Ernest Hemingway
We horen vaak over posttraumatische stressstoornis (PTSS). Maar onderzoek toont een ander fenomeen aan dat zelfs vaker voorkomt: Posttraumatische groei. Veel mensen rapporteren na het doorstaan van crises een diepere waardering voor het leven, intensere relaties en een nieuw ontdekte persoonlijke kracht.
Net als een plant die door het asfalt breekt, vindt het leven een weg. De weerstand vormt het karakter. Zonder de duisternis zouden we het licht niet zo intens waarnemen.